ایران ، مانند بسیاری از کشورهای جهان ، در طول تاریخ چند هزار ساله خود همیشه ترکیبی بوده است از اقوامی که هر کدام به زبانی تکلم می کرده اند و ازجمع  مردمانی به ظاهر گوناگون تشکیل شده که تن پوش هائی  خاص خود بر تن کرده اند  و  حامل فرهنگ های ویژه ای بوده اند که منعکس کننده بسیاری از خصوصیات  زیبای  زیست محیطی و معیشتی آنهاست .

اصل پانزدهم از فصل دوم قانون اساسی می گوید :

زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است . اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد  ولی استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس ، در کنار زبان فارسی آزاد است . 

 این اصل گویا و بیانگر چند نکته مهم است :

1 -  قانونگزاران مردمی و خوش فکر  به این حقیقت توجه کرده اند که فرهنگ و زبان بخش عظیمی از جمعیت این کشور  با  زبان رسمی آن ، یعنی فارسی ،  بخشاً و یا کلاً متفاوت است .
2 – این گونه گونگی را به عنوان یک اصل پذیرفته و برای  آن مشروعیت قانونی قائل شده اند .
3 – برای لازم الاجرا بودن بخش اول دستور اکید داده و با آوردن کلمه " باید " رعایت آن را الزامی کرده اند  .

ولی برای بخش دوم که به زبانهای محلی و قومی برمی گردد،  گفته اند : " استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی  و تدریس ادبیات  آنها در مدارس ... آزاد است ".
آیا این بدان معناست که:
1 -  مردم محل می توانند راسا اقدام به تاسیس کلاس در مدارس و مراکز علمی نموده و به تدریس ادبیات  این زبانها بپردازند ؟
2 – دولت و نهاد های اداری نباید همچنانکه برای تدریس زبانهای فارسی و عربی و انگلیسی بودجه ، امکانات  و کادر آموزشی تامین می کنند ، شرایط تحقق این بخش از قانون اساسی رانیز فراهم نموده و برای اجرای آن بودجه و امکانات اداری و دولتی فراهم نمایند ؟
3 – اساسا چه وزارت خانه ای متولی اجرای این بخش از قانون اساسی است ؟ اگر وزارت آموزش و پرورش مسئول اجرائی کردن این ماده است ، آیا به وظایف خود در این مورد عمل نموده است ؟